شايد، نه،
حتما، پروانه در ذهن زيباي قاصدك،رويايي زيبا بوده،
كه امروز روياي زيباي مرا با خود به آسمان مي برد،
براي برآورده شدن...
قانون وصل را ميداني؟!
در حضور كوچكش نجوا مي كني،
براي رسيدن..
آن گاه با نفس هاي گرمت همراهش مي كني و
چشم به راه جاده،به انتظار مي نشيني تا زمانش فرا رسد،
نه...
انتظار چندان خوشايند نيست.
اما تو چاره اي ديگري مي داني گل سرخ من؟!
روزها ،هفته ها،ماها و سال هاي پي در پي مي گذرند و
چشمان خسته من همچنان خيره به جاده مانده.
نمي دانم جاده، تا كي در مقابل چشمانم دوام خواهد آورد؟!
اما ميدانم كه روزي مي آيد.
مي آيد و من تو را،
گل سرخ،تقديم قلب مهربانش ميكنم.
و تو قول بده كه آنجا بماني تا آن سوي انتهاي من.
حتما ، نه
شايد ، ذهن زيباي قاصدك،رويايي زيبا بوده و
آن روز روياي زيباي مرابه آن سوي آسمان، سرزمين آرزوها برده!
اگر اين گونه شده باشد...
گل سرخ من پرواز كن...
پرواز كن به آن سوي آسمان
درون قلب مهربانش بمان و
حتما بگو دوستش دارم، بيشتر از تمام آرزوها...
تنهايي
..ديرگاهيست که تنها شده ام ..
.. قصه غربت صحرا شده ام..
..وسعت درد فقط سهم من است ..
.. باز هم قسمت غم ها شده ام..
..دگر آئينه ز من با خبر است ..
..که اسير شب يلدا شده ام..
..من که بي تاب شقايق بودم..
..همدم سردي يخ ها شده ام..
..کاش چشمان مرا خاک کنيد ..
..تا نبينم که چه تنها شده ام ..
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
برای استفاده از فرصت ها و جبران گذشته
و با اندکی زبری به زبری حاشیه های برگ گل رُز ...
هجران ها هم حکمتی دارند
یاد زیبایی های زندگی تا پایان عمر نشاط و سرزندگی به دنبال دارد
اگر بخواهیم
این راهی ست برای غلبه بر مشکلات و نهایت پیروزی و شادکامی
همه کلیدی به دستمان خواهند داد
گسیخته نشود ...
و چه شادی
از گذشته به جز تجربیاتش مابقی را دور ریزیم
رنگارنگ و شیرین
تنهایم
کنار پنجره می آیم
نسیم تبسم تو جاریست
قاصدکها آمده اند
در رقص باد و یاد
سبز
سپید
سرخ...
و این آخرین قاصدک
چقدر شبیه لبخند خداحافظی توست!
****
می خوانمت
با هفت زبان
در اوج عشق و عاطفه ایستاده ای
سرشار از تکلم درخت و آفتاب
سرشار از تنفس آینه و عود
سرشار از بلوغ آسمان
و من هر چه می آیم
به انتهای خطوط دستان تو نمی رسم
می خواهم در بیرنگی گم شوم
****
نمی دانم
شابد به نسیمی که صبح گاه
در سایه روشن حسرت و لبخند
از کنار دستهایت عبور کرد
می اندیشی
و من به آن بادبادکی فکر می کنم
که در سپیده دم ستاره و اسپند
در نگاه زلال تو تخم گذاشت
و تو نم نم
در تنهایی و ماه
ناپدید شدی
و تنها رد پایت
در امتداد مسیرهای خیس بی پایان
جا ماند
****
جای تامل نیست
قاصدکها آمده اند
و تو در سرود خلسه و خاکستر
ناپیدا شده ای
و من به معراج نیلوفرانه تو می اندیشم
و به انتظار شب بوها
که در بهاری زرد
به شکوفه نشست
****
نمی دانم کدام پرنده
در نبض مدادهایت جاری بود
که هیچ کاغذی
در وسعت حجم آن نگنجید
راستی نگفتی کدام باد
بادبادکهایت را با خود برد
****
پنجره را می بندم
خانه در موسیقی لبخند تو گم می شود
و آفتابگردان نگاه تو
در آسمان هشتم
ناتمام ادامه دارد
و من
به یاد آن پرنده ای می افتم
که صبح
در متن بلوغ و آفتاب
ناپیدا گم شد
ناپیدا گم شد.
کاش یک روز دلم
با خودش یک‌دل و یک‌رنگ شود
تا که اقرار کنم:
گاه گاهی دل من
دوست دارد که برای تو فقط تنگ شود
می‌زند شور دلم
گاه برای تو فقط
دوست دارد نگرانت باشد
و برای گذر از هر خطر و حادثه‌ای
دیده‌بانت باشد
به خدا دست خودم نيست اگر می رنجم
يا اگر شادی زيبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم .
من صبورم اما . . .
چقدر با همه ی عاشقيم محزونم !
و به ياد همه ی خاطره های گل سرخ
مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم .
من صبورم اما . . .
عاشقی می خواست به سفر برود. روزها و ماه ها و سال ها بود که چمدان می بست. هی هفته ها را تا می کرد و توی چمدان می گذاشت. هی ماه ها را مرتب می کرد و روی هم می چید وهی سال ها را جمع می کرد و به چمدانش اضافه می کرد.او هر روز توی جیب های چمدانش شنبه و یکشنبه می ریخت و چه قرن هایی را که ته ته چمدانش جا داده بود...
و سال ها بود که خدا تماشایش می کرد و لبخند می زد و چیزی نمی گفت. اما سرانجام روزی خدا به او گفت: عزیز عاشق، فکر نمی کنی سفرت دارد دیر می شود؟ چمدانت زیادی سنگین است. با این همه سال و قرن و این همه ماه و هفته چه می خواهی بکنی؟عاشق گفت : خدایا! عشق، سفری دور و دراز است. من به همه این ماه ها و هفته ها احتیاج دارم. به همه این سال ها و قرن ها، زیرا هر قدر که عاشقی کنم، باز هم کم است...
خدا گفت : اما عاشقی، سبکی است. عاشقی، سفر ثانیه است. نه درنگ قرن ها و سال ها.بلند شو و برو و هیچ چیز با خودت نبر، جز همین ثانیه که من به تو می دهم. عاشق گفت : چیزی با خود نمی برم، باشد. نه قرنی و نه سالی و نه ماه و هفته ای را...
اما خدایا ! هر عاشقی به کسی محتاج است. به کسی که همراهی اش کند. به کسی که پا به پایش بیاید. به کسی که اسمش معشوق است. خدا گفت : نه ؛ نه کسی و نه چیزی. "هیچ چیز" توشه توست و "هیچ کس" معشوق تو، درسفری که که نامش عشق است. و آنگاه خدا چمدان سنگین عاشق را از او گرفت و راهی اش کرد. عاشق راه افتاد و سبک بود و هیچ چیز نداشت. جز چند ثانیه که خدا به او داده بود...
عاشق راه افتاد و تنها بود و هیچ کس را نداشت...
جز خدا...
كوله پشتی‌اش را برداشت و راه افتاد.
نمي دانم كه مي داني، كه انسان بودن و ماندن چه دشوار است، چه زجري مي كشد آن كس كه انسان است و از احساس سرشار است