امروز صبح که از خواب بیدار شدی،نگاهت می کردم؛و امیدوار بودم که با من حرف بزنی،حتی

برای چند کلمه،نظرم را بپرسی یا برای اتفاق خوبی که دیروز در زندگی ات افتاد،از من تشکر

کنی.اما متوجه شدم که خیلی مشغولی،مشغول انتخاب لباسی که می خواستی بپوشی.وقتی داشتی

این طرف و آن طرف می دویدی تا حاضر شوی فکر می کردم چند دقیقه ای وقت داری که

بایستی و به من بگویی:سلام؛اما تو خیلی مشغول بودی.یک بار مجبور شدی منتظر بشوی و

برای مدت یک ربع کاری نداشتی جز آنکه روی یک صندلی بنشینی. بعد دیدمت که از جا

پریدی.خیال کردم می خواهی با من صحبت کنی؛اما به طرف تلفن دویدی و در عوض به دوستت

تلفن کردی تا از آخرین شایعات با خبر شوی. تمام روز با صبوری منتظر بودم.با اونهمه کارهای

مختلف گمان می کنم که اصلاً وقت نداشتی با من حرف بزنی.متوجه شدم قبل از نهار هی دور و

برت را نگاه می کنی،شاید چون خجالت می کشیدی که با من حرف بزنی،سرت را به سوی من

خم نکردی. تو به خانه رفتی و به نظر می رسید که هنوز خیلی کارها برای انجام دادن داری.بعد

از انجام دادن چند کار،تلویزیون را روشن کردی.نمی دانم تلویزیون را دوست داری یا نه؟ در آن

چیزهای زیادی نشان می دهند و تو هر روز مدت زیادی از روزت را جلوی آن می گذرانی؛ در

حالی که درباره هیچ چیز فکر نمی کنی و فقط از برنامه هایش لذت می بری...باز هم صبورانه

انتظارت را کشیدم و تو در حالی که تلویزیون را نگاه می کردی،شام خوردی؛ و باز هم با من

صحبت نکردی. موقع خواب...،فکر می کنم خیلی خسته بودی. بعد از آن که به اعضای خوانواده

ات شب به خیر گفتی ، به رختخواب رفتی و فوراً به خواب رفتی.اشکالی ندارد. احتمالاً متوجه

نشدی که من همیشه در کنارت و برای کمک به تو آماده ام. من صبورم،بیش از آنچه تو فکرش

را می کنی.حتی دلم می خواهد یادت بدهم که تو چطور با دیگران صبور باشی.من آنقدر دوستت

دارم که هر روز منتظرت هستم.منتظر یک سر تکان دادن،دعا،فکر،یا گوشه ای از قلبت که

متشکر باشد. خیلی سخت است که یک مکالمه یک طرفه داشته باشی.خوب،من باز هم منتظرت

هستم؛سراسر پر از عشق تو...به امید آنکه شاید امروز کمی هم به من وقت بدهی. آیا وقت داری

که این را برای کس دیگری هم بفرستی؟ اگر نه،عیبی ندارد،می فهمم و هنوز هم دوستت دارم.

روز خوبی داشته باشی ...

.

.

.

دوست و دوستدارت:خدا

دست هایم خالیست
و درونم سرشار...

پرم از آرزوهای پوشالی

و دلم خوش است به خواب شیرین شب بو
و رهایی گیسوان بید در دستان وحشی باد...

و چه زیباست،
پشت پا زدن به آن هایی که تو را رنجاندند!

و چه خوب است،
گاه گاهی دروغ بگویی به دلت
و نگذاری که بداند،
بی نهایت تنهاست...

من از این فاصله ها می ترسم

من از این فاصله ها می ترسم

                                        به کجا می بردم

                                                               در شب سرد فراق،

شب تنهایی من!

                          تو بگو از غم من

                                                تو بگو از غم دلدادگی و ماتم من

ای غم انگیزترین نغمهء دل

                          تو بخوان از غم دل

                                                 که چنین گشت سیه، عالم من

*************

من از این فاصله ها می ترسم

                                        به کجا می بردم

                                                               در شب سرد فراق،

شب تنهایی من!

                       بشکند قلب مرا

                                           هردم از یاد ستمکارترین همدم من

همدم و غمخوار قدیم

                       دلبر و دلدار قدیم

                                           گشته آن یار قدیم، گریهء هردم من

*************

من از این فاصله ها می ترسم

                                        به کجا می بردم

                                                               در شب سرد فراق،

شب تنهایی من!

                      قفسی ساخته بر این تن من

                                                             از برای دل پروانهء من

شب تنهایی هر لحظهء من!

                                شده تن پوش سیاه

                                                           در عزای دل دیوانهء من

*************

من از این فاصله ها می ترسم،

خداحافظ

شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم
خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم
خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم
در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم
و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد
و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد
چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟
چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟
خداحافظ ، تو ای همپای شب های غزل خوانی
خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی
خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم
خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!!

هميشه...


هميشه همينطور است يکي مي ماند
تا روزها و گريه ها را حساب کند

يکي مي رود تا در قلبت بماند تا ابد
و تو اشک هايت را پشت پايش بريزي

رسم روياها همين است
که تو تنها بماني با اندوه خويش
و روزها و گريه ها را
به آسمان خالي ات سنجاق کني

بايد باور کني که دیگر بر نمي گردد
که به او بگويي چقدر شب ها سر بي شام گذاشته اي
تا بتواني هر صبح با يک شاخه گل ارزان منتظرش بماني

هيج كس...


این بار می نویسم...

نه برای آسمان و زمین 

نه برای ماه و ستاره

این بار می نویسم...

نه برای هیچ کس...

می نویسم برای شکسته قلبی از تبار صداقتی در دور دستها...

برای قلب عاشق سوخته در عشق.

این چه عشقی است.سوختن...!!؟؟

این بار می نویسم تا بدانند نادانسته ها...

تا بدانند جرمی هم هست

که بی گناه از آن مجرمی...

کاش ای آسمانها مرا به دورترین آسمانها ببری

شاید آرامشی بیابم...

تك وتنها


شده يه چيزي تو دلت سنگيني كنه....؟؟؟خيلي سخته ادم كسي رو نداشته باشه

 دلش لك بزنه كه با يكي درد دل كنه ولي هيچكي نباشه

 نتونه به هيچكي اعتماد كنه هر چي سبك سنگين كنه تا دردش رو به يكي بگه

 نتونه اخرش برسه به يه بن بست


 تك وتنها با يه دلي كه هي وسوسش مي كنه اونو خالي كنه


 اما راهي رو نمي بينه سرش روكه بالا مي كنه اسمون رو مي بينه به اون هم نمي تونه بگه


 خيري از اسمون هم نديده

 مگه چند بار اشك هاي شبونش رو پاك كرده...؟!

 بهش محل هم نداده تا رفته گريه كنه زود تر از اون بساط گريه اش رو پهن كرده تا كم نياره

 خيلي سخته ادم خودش به تنهايي خو كنه اما دلي داشته باشه كه مدام از تنهايي بناله

 خيلي سخته ادم ندونه كدوم طرفيه؟!

 خيلي سخته ادم احساس كنه خدا اونو از بنده هايش جدا كرده

 خيلي سخته ندوني وقتي داري با خدا درددل مي كني داره به حرفات گوش مي ده يا

 پرده ي گناهات انقدر ضخيم شده كه صدات به خدا نمي رسه....


نگاره من

           من چه صبورم...

                                میدانی!

روز ها میگذرد اما من ...چه صبورم

ستاره ها میایند همراه مهتاب و شب...

میگوییم از نگارمان...

                         باز ما چه صبوریم

میزند باران...به زیر نم نم باران

                                     من آرام و صبورم

گام بر میدارم از عمق و نهایت...باز من می اندیشم...

به آنچه تو هستی در آن

                             به آنچه تو باشی

                                                 به آنچه بیایی

میدانی...؟

             من می مانم

آمدنت نزدیک است...پس می مانم

                                            آه نگارا

                                                      من چه صبورم...

عميق ترين درد زندگی مردن نيست

 

بلکه نداشتن کسی است که الفبای دوست داشتن را برايت تکرار کند

 

و تو از او رسم محبت بياموزی

 

عميق ترين درد زندگی مردن نيست

 

بلکه يخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست

 

عميق ترين درد زندگی مردن نيست

 

بلکه به دست فراموشی سپردن قشنگ ترين احساس زندگی است.

 

عميق ترين درد زندگی مردن نيست

 

بلکه ناتمام ماندن قشنگ ترين داستان زندگی است

که مجبوری آخرش را با جدايی به سرانجام برسانی.

شب بود



شب بود

 در دل هوایی داشتم که باز هم بروم به نا کجا سردی دستانم را حس کردم که از روی شوق مینوشتند میدانستم که هیچ کس معنی شیرین کلامم را نمیفهد پس به امید دانستنت مینوشتم

چه کار دشواریست وقتی بی قلم باید نوشت و بی دعوت باید خواند اما با تمام وجود با جملاتم بازی میکنم تا نشان دهم که میشود در هر جایی خالی شد
برق چشمانم دیگر جایی را روشن نمیکند و لی لی قدم هایم کسی را بیدار
دیگر نای کنجکاوی دفتر را هم ندارم که با دلهره میدویدم دنبالش
انگار که دیگر نیستم و هیچ نیست مردم و مردند خسته ام و خسته اند
همیشه من بدم و دیگران شاد
من مقصر و دیگران آزاد
کاش در سوی کتاب هم همینگونه بود که بی رمق سزاوار مجازات باشی
در آینه اطاق خویشتن را دیدم که پیر شدم از تمام بی کسی ها
زشت شدم از تمام نرمی ها
پژمرده شدم از تمام طراوت ها
تو میفهمی که میفهمم
تو میدانی که میدانم
تو میدانی که می گریم
سکوتم را به تو میدهم که معنای حقیقی کلامم را میخوانی...

لطفا مرا جدی بگیرید...




باز هم صدای آدمکی چوبی را می شنوم که فریادکشان می گوید:

من اینجا هستم!لطفا مرا جدی بگیرید



من صبورم اما . . .

به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم

یا اگر شادی زیبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم .

من صبورم اما . . .

چقدر با همه ی عاشقیم محزونم !

و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ

مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم .

من صبورم اما . . .

بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دلیل از همه ی تیرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . می ترسم .

من صبورم اما . . .

من...!

من امشب به اندازه تمام نبودن ها

، تنها بودم امشب به اندازه کسانی که نبودند

 تا شادیم را با آنها قسمت کنم

، بی کس بودم امشب، حس غریبی در تنم بود می لرزیدم

 نه از ترس نه از سرما می لرزیدم، چون به اندازه لحظاتی که می توانستم با دوست قسمت کنم،

 پیر می شدم کاش تو بودی

 فقط تو که جای همه را برایم پر می کردی کاش تو می دیدی که من

 به اندازه وسعت وجود تو

، غمگینم کاش ...

کاش امشب کسی بود تا اشک هایم را می زدود

 و کسی بود تا شانه ای برای تکیه زدن، رایگان می فروخت کاش سری بود

، که حرف هایم را ببیند کاش دلی بود، که دردم را احساس کند

 اما امشب

 من به تعداد صدای جیرجیرک ها تنها بودم

به اندازه ستاره های خاموش شده، بی کس بودم

به غلظت سیاهی شب، غریب بودم کاش کسی بود ...

شب است

 

و من در این آسمون پهناور

 

ستاره ای از آن خود نمی بینم

 

شاید ستاره ای بود ولی من با دستانم خاموشش کردم؟

 

نمی دانم؟

 

شاید تو آن ستاره بودی؟

 

شاید خودت دیگر نمی خواهی باشی؟

 

شاید نبودی؟

 

شاید هستی

 

و خودت را پنهان می کنی؟

 

ولی در حال هیچ ستاره ای برایم سوسو نمی کند

 

هیچ ستاره ای منتظر نگاه من به آسمان نیست

 

پس خود چرا سوسو بزنم؟

 

کاش می توانستم سوسوی خود را نیز با دستانم خاموش کنم

 

ولی افسوس...

اي خداي مستي ودلبستگي


اي خداي مستي و دلبستگي

        به ياد آور ...

               من آزويي داشتم

                    آرزوي تقسيم عشق و شادي در ميان كلبه ي خوشبختي

 

اي خداي مستي و دلبستگي

          من ايمان داشتم

                        به تو !

                           به او !

                               به خود!

            اما افسوس ، شولاي جفاي آن آتشدان

                      ايمان سينه ام را در شعله سرخ ، محسور كرد ..

 

اي خداي مستي ودلبستگي

             دلم را خالي كن از خنده ي ديوآساي او

                   و پاك كن آن را از وراي يك نام دروغين  (عشق)  

 

اي خداي مستي و دلبستگي

          روزها گذشت از آن باور وحشت

               روز ها گذشت از عبور نفرين آن ردپا ..

 

   در عذابم!

           هيچ ندانستم چرا ،

                          خاك خاكستري او سرد نشد ؟!

 

اي خداي مستي و دلبستگي

            تلخ و عاصي ايستاده ام

                         تا بر وجودم بورزي

                                باد سبكبالي و رهايی

                                          به پروازم درآ ............

يادمان باشدكه....

یادمان باشد که : او که زیر سایه ی دیگری راه می رود، خودش سایه ای ندارد.

یادمان باشد که : هر روز باید تمرین کرد دل کندن از زندگی را.


یادمان باشد که : در حرکت همیشه افق های تازه هست.


یادمان باشد که : آنها که دوستشان می دارم می توانند دوستم نداشته باشند.

یادمان باشد که : حرف های کهنه از دل کهنه بر می آیند، یادمان باشد که که دلی نو بخریم.


یادمان باشد که : لبخندم را توى آیینه جا نگذارم.


یادمان باشد که : آرزوهای انجام نیافته دست زندگی را گرفته اند و او را راه می برند.


یادمان باشد که : لزومی ندارد همانقدر که تو برای من عزیزی، من هم

برایت عزیز باشم.


یادمان باشد که : محبتی که به دیگری می کنم ارضای نیاز به نمایش گذاشتن مهر خودم نباشد.


یادمان باشد که : برای دیدن باید نگاه کرد، نه نگاه !


یادمان باشد که : اندک است تنهایی من در مقایسه با تنهایی خورشید.


یادمان باشد که :
نیازمند کمک اند آنها که منتظر کمکشان نشسته ایم.


یادمان باشد که : گاهی مجبور است برای راحت کردن خیال دیگران خودش را خوشحال نشان بدهد.


یادمان باشد که : هوشیاری یعنی زیستن با لحظه ها.


یادمان باشد که ... خاطرمان تنها نماند ...


سكوت

سكوت

راه دور است...خوب می دانم تمام حرف های گفته و نگفته را...دریا را به دل می زنم...دل که دریایی شود حکما چشم هایت دریا می شوند.آن گاه می نشینی پیش خودت و به تپش قلبت گوش می دهی...قلبی که این بار تپش متفاوتش را با تمام وجود احساس می کنی...و انگار که نمی خوانی باور کنی خیلی چیزها را؛دست هایت را می فشاری به قلبت که آرام تر فریاد کند تمام لحظات خاموشی و سکوت را...و ناگزیر می شوی چشم هایت را ببندی و فریاد ها را در خود زندانی کنی...و حکم این زندانی بی گناه حبس ابد است...حبس  در تنگنای گلویی که در حسرت شکستن میله های سرد و بی روح بی تفاوتی است...

اما این راه دور به زودی به بن بست می خورد...قدم هایت را استوار بردار...باید جاده را دور بزنی...باید جاده ی دل را دور بزنی...نه این که بزنی به جاده خاکی...نه...باید راه را درست انتخاب کنی...راهی که به بن بست نخورد...و بی شک این راه همان نرفتن است...

چشم هایت را آرم ببند و گوش کن ...تکرار کن...تکرار کن که هم سفر راه تو دیرزمانی است که دریا را به دل زده...و دل که دریایی شود حکما چشم ها دریا می شوند...به دریا نگاه کن و خاموش باش...نگاه کن و دل را به دریا بزن...دل را به دریا بزن و آرام باش...

فقط سکوت کن...

باران عشق

 

می شنوی؟

صدای گریه آسمان را؟

تپش قلب ابر را؟

ببین که باران  , قصه ما را به گوش برگ برگ درختان ترانه میکند!

چه سان  سپیدار سراپا اشکی شده ,  بر زمین میچکد!

ببین دستهای مضطرب زمین را

که واژه واژه باران را می بلعد

گویی او نیز تشنه عشقی ست از جنس من و تو.

ببین  , این قصه ماست که در جعد گیسوان جنگل پیچیده

جنگل سراپا غرق عطر وحشی گلها شده .

شاید باران

از بوسه های تو بر لب من می گوید که

شب بوی باغچه این چنین عطشناک ,

غنچه های خود را به هرسو می پراکند ,

برای ربودن حسی از بوسه های یاسی رنگ تو!

 ببین دنیا را

 غرق قصه ماست هنوز!

  و من  با لالایی باران عشق توست

                                   که هر شب

                                       بر پنجره بی مرز رویا می بارم. 

آخرش...

چه لحظه ی قشنگیه وقتی آدم به پایان راه میرسه و نگاهی به مسیر طی شده می ندازه و می بینه

که چه راه طولانی و طاقت فرسایی رو طی کرده و به پایان رسونده.

گاهی وقتا آدم کسایی رو می بینه که یه مسیر رو برای رسیدن به هدف انتخاب می کنن ولی وسطای   

راه کم میارن و دلشون میخواد دیگه ادامه ندن.

هدف این جور آدما یا خود نمایی و دیده شدنه و یا این قدر در نظرشون بی اهمیته که وقتی راه یه کم سنگلاخ و سر بالایی میشه پاهاشون توان حرکت رو از دست می ده.شاید همه ی ما این حس رو تجربه کرده باشیم.

به جایی میرسیم که حس میکنیم تنها و سرگردون یه جای سرد و تاریک گیر افتادیم و دیگه توان رفتن نداریم.

ولی اگه خودمونو به اونی وصل کنیم که همیشه باهامونه همیشه دوسمون داره هیچ وقت بهمون دروغ نمیگه و هیچ وقتم تنهامون نمیذاره.خودش به مقصد میرسوندمون بدون اینکه بفهمیم چه طوری!

کافیه بهش فکر کنی...

تو دور می شوی وانگار ابرها ستاره ام را

می چینند و تک شقایقم در مرداب می میرد

این لحظه های سرد سبدهای سیب پر از خالی است

ومن آهسته زیر درخت تب می کنم و در اغتشاش تو

هم برگ ها هزیان می گویند آه تو هر کجا هستی  سری به

خواب  من بزن و ببین که هنوز بی شقایق و بی ستاره

در چشم سیب ها رنگ می بازم...

گلواژه های ناب و پرمحتوای زندگی

دو چیز را همیشه فراموش كن:

خوبی كه به كسی می كنی

بدی كه كسی به تو می كند
دنیا دو روز است:
یك روز با تو و یك روز علیه تو

روزی كه با توست مغرور مشو

و روزی كه علیه توست مایوس نشو

چرا كه هر دو پایان پذیرند
آموختن را بکار ببند:
به چشمانت بیاموز كه هر كسی ارزش نگاه ندارد

به دستانت بیاموز كه هر گلی ارزش چیدن ندارد

به دلت بیاموز كه هر عشقی ارزش پرورش ندارد
سه چیز را از هم جدا كن:
عشق، هوس و تقدیر

چون اولی مقدس است و دومی شیطانی

اولی تو را به پاكی می برد و دومی به پلیدی

ادامه نوشته

بي خبري...

خیلی سخته وقتی همه کنارت باشند ولی باز ته دلت احساس  

تنهایی کنی.وقتی عاشق باشی ولی کسی از دل عاشقت

خبر نداشته باشد/وقتی به زور لبخند بزنی/ولی توی دل تنهایت

گریان باشی.وقتی تو خبر داری ولی دیگران بی خبرند.

وقتی می خوای به کسی بگی که چرا غمگینی ولی صدایت از گلو یت

بیرون نمیاد/وقتی از ته دل فریاد بزنی/ولی کسی صدا تو نشنوه/

وقتی احساس تنهایی و نا امیدی روت غلبه کند/وقتی احساس

کنی تمام درها به رویت بسته است.....

آن وقت است که دستهای تو با تمام قدرت و وجودت بالا می بری و فریاد

می زنی((خدایا با تمام وجودم دوستت دارم))آن وقت است که دیگر احساس تنهایی نمی کنی.


..........

و این تلخ نوشت مردی ست که قدر ندانست...

"هست" را

اگر قدر ندانی

می شود

"بود"

و چه تلخ است

"هست" ی

که "بود" شود و

"دارم" ی که... "داشتم"...

حرف هاي بزرگونه...!!!



یك روز رسد غمی به اندازه كوه. یك روز رسد نشاط به اندازه دشت. افسانه زندگی چنین
  است عزیز

در سایه كوه باید از دشت گذشت.


همیشه حرفی رو بزن که بتونی بنویسیش. چیزی رو بنویس که بتونی پاش امضا کنی.

چیزی رو امضا کن که بتونی پاش بایستی.


از خداوند پرسیدند که چه کار بندگان اورا بیشتر میرنجاند؟فرمود:هنگامی که بنده ام بامن صحبت میکند من طوری به حرفهایش گوش میدهم گویی جز او بنده دیگری ندارم ولی بنده ام بامن طوری سخن میگوید گویی من خدای همه ی بندگانم هستم جز او…
ادامه نوشته

چي بده...!



خیلی بده وقتی دلت زخمی باشه و یکی روش آب دریا بریزه

آخه آب دریا زخم رو ، هم تازه می کنه هم می سوزونه

خیلی بده وقتی دلت داره آتیش می گیره همون یکی حتی آب دریا رو هم روی دلت نمی ریزه

خیلی بده وقتی دلت خاکستر می شه و یکی فوتش می کنه و به دست باد می سپارش

خیلی بده وقتی عشق باهات زندگی کنه و ندونی عشق یعنی چی

خیلی بده وقتی دلت تنگ باشه و کسی رو نداشته باشی که سر روی شونه هاش بزاری

خیلی بده وقتی دلت پر از غم میشه و روشنی برات سیاهیه

خیلی بده وقتی که دوست داری گریه کنی ولی مجبور به خندیدنی...

خیلی بده وقتی که به زور باید زندگی کنی در صورتی که چیزی برای زندگی کردن نداری

خیلی بده که توی منچ زندگی تنها چیزی که داری ماره

خیلی بده که دلت کوه درد باشه ولی باید کوه و تکیه گاه دیگران باشی

خیلی بده وقتی با روزگار می چرخی ولی اون برات نمی چرخه

خیلی بده که دنیایی از آدما باهات باشن وباز هم تنهایی رو یدک بکشی

خیلی بده وقتی ترک وشکستگی دلت روز به روز بیشتر می شه و از درد حتب نای نالیدن نداری

خیلی بده وقتی خدا یه ستاره بهت می ده وتوی دستت میگیری و باهاش درد و دل میکنی

و از خواب می پری...

آسمان.....


آسمان غمگين است


آسمان گريان است



آسمان طوفان است



آسمان از همه كس دلگير است



آسمان را آفتاب ازرش نهاد و اما حال



پشت ابر است و به او روی نشان نميدهد



آسمان با نور خورشيد ، روشن می ماند



آسمان عاشق شده است



كار خورشيد شگفت انگيز است



آسمان به اميد آشتی با محبوب ، شب را سر كرده



آسمان منتظر است اما



امروز نيز هوا ابری ست



هيچ خورشيدی نيست



در دل آسمان ، نور اميدی نيست



ابرهم می گريد ، او خيانتكار نيست



آسمان غمگين است



آسمان طوفانی ست



آسمان بارانی ست ...

مسافر خسته ی من...

مسافر خسته ی من

سفر بخیر

برای جاده های سوت وکور

سفر بخیر

تو رفته ای به عمق حادثه

به راه دور و بی عبور

ز خلوت نگاه یک صبور

و مانده ام چگونه با فراق دوریت سپر کنم

چه خاک را به سر کنم

وجود تو بهانه بود برای زندگی ناب

و اشک خودسرانه بود برای لحظه های شاد

نمی شود تو را ز یاد برد

فدای اشکهای وقت رفتنت

و بغض نا گسسته ات

صداقت وجود تو برای من نشانه ایست

برای من نشانه ی ستاره ایست

که در کمان ابروان تو نشسته است

فدای اشکهای بی بها

فدای اشکهای بی بهای بی صدا

که در کمین ره نشسته اند

مرا ببخش

برای هر چه کرده ام

برای نا سپاسی ام

تو را بهانه میکنم برای زندگانی ام

برای مهربانی ام

از آن زمان که رفته ای

اشکهای ماست که میرود

نمیشود تو رازیاد برد

نمیشود وجود مهربان تو ز یاد برد

نمیشود نگاه صادقانه ات به زندگی

و جای خالیت ز یاد برد

دلم مثال آتش است

و جان من مثال یخ

عزیزکم سفر بخیر

سلامتت برای من سعادت است

به هر کجا که رفته ای سفر بخیر

من از عبور جاده های انتظار

گذشته ام به افتخار

تو را به مهربان مهربان سپرده ام

تو را به خالق زمان سپرده ام

تو را به حق سپرده ام

سفر بخیر

سفر بخیر

محروميت!!!



خدايا من در اين دنيا كسي را دارم


                               كه تودر عرش كبريايي از داشتنش محرومي


من در اين زمين خدايي چون تو دارم


                               و تو از داشتن خدايي چون تو محرومي

باز خواهم رفت


کوچه تنهایی                    نم نمک می بارد           پیرمردی خم شد             شاپرک ها روی گل 

آن خیابان خالیست           بر سر گلبرگ ها             گفت من هم بادم           من چه میدانم که   

مردمانی خسته                باران رحمت                  می وزم می بالم            چیست؟

همه از جان شسته           و تورا می خواند             عمر من خواهد رفت        راز باران زیر ابر

یک چراغی خاموش           تا تنی تازه کنی             مثل باد می گذرم           من چه میدانم

پیرمردی رفته                    آن گل خسته زجان         یک زنی آمد و گفت         اگر ابری شود؟

و در آن دور دست ها          گرد بادی آمد                  من چه میدانم ز رقص      آسمان آبی

یک زنی  بنشسته                                                                                 یک دلی می شکند

                                                                                                          من فقط میدانم

                                                                                                          زندگی خواهد رفت

                                                                                                          لحظه ها را دریاب

                                                                                                          عمر هم می گذرد

                                                                                                          زندگی باید کرد....